Het is een vraag die me al jaren bezig houdt en daagt me uit om deze te beantwoorden.
Hoe het voelt als er geen ruimte is voor authenticiteit; dáár kan ik je alles over vertellen. Vandaag is voor mij een eerste stap in het delen hierover met een groter publiek dan mijn inner circle. Het delen van mijn verhaal, mijn ervaringen de afgelopen 5 jaar, is essentieel voor mijn eigen heling en mijn integriteit. Daarnaast is het ook een bijdrage aan een grotere beweging die ik om me heen zie. Steeds meer ondernemers kiezen voor een authentieke, eerlijke route. Dat juich ik toe.
Het leek wellicht heel goed te gaan: veel op reis, mooie plaatjes, succesvol bedrijf en altijd vrolijk aan de telefoon. Achter de letterlijke schermen vonden er processen plaats die ik op dat moment niet durfde te delen. Een wijze vrouw omschreef het laatst voor mij als: soms volg je een rechte weg, soms een rabbithole waarvan pas achteraf duidelijk wordt waarom je erin stapte.
Wat er van me over was
Eind 2019 ging ik reizen. Het was naast een fysieke reis ook een innerlijke, richting mijn authenticiteit. Ik ontdekte toen pas écht wat ik leuk vond, wat ik aan wilde, wat ik wilde maken en wat mijn plek in deze wereld is. Ik voelde me dicht bij mezelf.
Na anderhalf jaar reizen vond er een shift plaats. Er kwam iemand in mijn leven met ideeën die ik heel interessant vond. Ik ging volgen, in plaats van het vervolgen van mijn eigen route. Er was ook vaak commentaar op mij, omdat bijvoorbeeld mijn kledingstijl en haarkeuze niet zouden aansluiten bij de businesslady die hij voor ogen had. Het bracht me veel, maar deed me ook keuzes maken die meer vanuit de ander kwamen dan vanuit mezelf. Ik gaf gehoor aan de kritiek en wilde mezelf veranderen. Er was ook commentaar op mijn vrienden, de invloed die zij zogenaamd hadden en de expressie die ik gaf aan mijn creativiteit.
Zo had ik een vriendschap ontwikkeld met creatievelingen online, waarmee we door middel van fotografie zelfportretten deelden (ThemeDaze2020). Een plek waar ik mijzelf heel goed durfde te uiten, gezien en gerespecteerd werd. De intimiteit die ik ervaarde met deze mensen was wellicht een bedreiging voor de connectie. Ook hier kwam kritiek op waardoor ik met de groep uit contact raakte en ik weer een stukje van mijn expressie verloor.
Dat deed pijn en was een grote stap. Zo’n proces gaat geleidelijk over de jaren heen. Langzamerhand liet ik meer en meer los; de liefste mensen, veilige havens, mijn favoriete spullen en de kleren die mij mij maakten. Uiteindelijk verloor ik na verloop van tijd zelfs mijn heiligdom; creativiteit, expressie en het geloof in mijn eigen intuïtie. Waar ik vroeger vrijwel dagelijks knutselde, tekende, fotografeerde en uiting gaf door middel van kleding, kleur en gekkigheid… was ik nu veranderd in een stille vrouw in nette kleren, werkend achter haar laptop en zogenaamd genietend van het nomaden leven onder een palmboom.
Dit was ik in Spanje, waar ik probeerde een glimlach op te zetten nadat ik naar de kapper was geweest. “De nieuwe Lies”. Nu zie ik iemand die zich niet meer thuis voelde bij zichzelf.
Op een zeldzame creatieve zondagmiddag maakte ik voor mezelf een tempeltje, van papier maché. De enige hobby waar ik niet mee gestopt was, een stukje spark die nog over was, iets waar ik blij van werd. Dat was het enige plekje waar ik nog mezelf kon zijn…
Het staat al maanden onopgemerkt op mijn kantoor, ik bekeek het van de week weer opnieuw. Op de achtergrond ‘De bossen’ van mijn vader Fred Geven.
Het wonderlijke is dat ik rond de tijd van de “nieuwe Lies” foto ook begon met ‘authentieke branding’ als dienst. Nota bene veranderde ik mijn bedrijfsnaam naar de meest onauthentieke naam (die ik uiteraard NIET zelf bedacht): 123nieuwe-fucking-website.nl.
Toen snapte ik niet wat er aan de hand was, nu begrijp ik precies waarom deze heftige, isolerende detour door Frankrijk, Spanje en Portugal nodig was om mee te maken. Een echte Spark schijnt het felst vanuit het diepste donker…
Transitie
Na de breuk met deze persoon is een prachtige transitie in gang gezet. Ik ging tijdelijk weg uit het huis dat we deelden en vertrok voor 2,5 maand naar Den Haag. Daar vond ik fijne mensen die me bijstonden in het realiseren van alles wat er was gebeurd.
Mijn beste vriendin kwam na jaren weer terug in mijn leven en ik kroop langzaam maar ZEKER weer uit mijn schulp.
2 april 2026 keerde ik terug in mijn huis in Brabant. Een dag die ik voortaan als persoonlijke feest- en bevrijdingsdag beschouw. Mijn huis, mijn keuzes, mijn leven. Alleen van mij, en mijn twee katten.
Het gaat nu beter dan ooit. Inmiddels durf ik mijzelf expert te noemen op het gebied van die Spark. Ik mocht alles herontdekken.
Uiting geven vanuit je hart
Voor ik net begon met schrijven aan dit verhaal dat eindelijk de wereld in mag, was ik simpelweg op zoek naar een symbool voor authenticiteit. Omdat mijn intuïtie het dus prima blijkt te doen wist ik precies aan wie ik het moest vragen: encaustic artist en krachtige symbolen maker Anne-Claire Martens.
foto Anne-Claire Martens
Zij omschrijft authenticiteit als ‘uiting geven vanuit je hart’. Het raakt me, inspireert me en een half uur later ligt mijn verhaal hier op tafel. Vanuit het diepste vanuit mijn hart, expressie gegeven aan dat wat voor jullie misschien nog verborgen zat. Wat héb ik me ingehouden zeg! Natuurlijk is dit maar een klein deel van het hele verhaal, maar je krijgt een idee van de impact, de weg terug naar mezelf afgelopen jaar en het verklaard ook waarom ik nu doe wat ik doe.
Ik had het nodig een jaar eerst aan mezelf te besteden, vriendschappen opnieuw op te bouwen, te werken aan mijn eigen Studio Geven, de liefde opnieuw de ruimte te geven en weer te máken, bijna elke dag. Nu is het tijd om naar buiten te treden en die sparkling transitie die ik ervaren heb door te geven.
Een zelfportret dat ik maakte met het thema “verboden”.